هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد،

هم رونق زمان شما نیز بگذرد،

باد خزان نکبت ایام ناگهان،

بر باغ و بوستان شما نیز بگذرد،

آب اجل که هست گلوگیر خاص و عام،

بر حلق و بر دهان شما نیز بگذرد،

ای تیغتان چو نیزه برای ستم دراز،

این تیزی سنان شما نیز بگذرد،

چون داد عادلان به جهان در بقا نکرد،

بیداد ظالمان شما نیز بگذرد،

در مملکت چو غرش شیران گذشت و رفت،

این عوعو سگان شما نیز بگذرد،

آن کس که اسب داشت غبارش فرو نشست،

گرد سم خران شما نیز بگذرد،

بادی که در زمانه بسی شمعها بکشت،

هم بر چراغدان شما نیز بگذرد،

زین کاروانسرای بسی کاروان گذشت،

ناچار کاروان شما نیز بگذرد،

این نوبت از کسان به شما ناکسان رسید،

نوبت ز ناکسان شما نیز بگذرد،

بر تیر جورتان ز تحمل سپر کنیم،

تا سختی کمان شما نیز بگذرد،

پیل فنا که شاه بقا مات حکم اوست،

هم بر پیادگان شما نیز بگذرد . . .

این، تنها سکوت حاکمیت نیست که شکسته است.

سکوت ما هم به پایان رسید.

همه با هم، برای ایران

. . . جناب گالیله پایش را به‌آرامی و به‌گونه‌ای که شاکیان و قاضیان متوجه نشوند، به زمین کوبید و زیر لب گفت:«ای زمین! همچنان، گرد خورشید به گردش خودت ادامه بده.». . .

سعید حجاریان، پس از گذشت ده‌ها روز از بازداشت، در زندان، به این نتیجه‌ی مهم دست‌یافت، که آنچه که تا به حال می‌گفته، اشتباه بوده! او پس از سال‌ها مطالعه و فراست، در زندان آموخت که املای درست «هابرماس»، «هابرمارس» است و حتا این تئورسین بزرگ اصلاحات، تمام دانش پیش از زندان خود را فراموش کرد و نظری را به هابرماس نسبت داد که اصلن نظر او(هابرماس) نیست. قلم سعید، آن قلمی نیست که «هابرماس» را «هابرمارس» بنگارد و نظر هابرماس را 180 درجه وارونه مطرح‌کند. نتیجه‌ی منطقی آن است که بپذیریم، پرستاران او در زندان، محیطی چنان آرام برایش فراهم آوردند، تا همه‌ی آنچه را که سال‌ها آموخته بود و آموزانده‌بود، از نو بیاموزد. با این تعبیر، از این پس، می‌توان در کنار روش‌های مختلف علمیِ قبول و یا رد یک گزاره، «زندان رفتن» را نیز قرار داد.

گمان ایشان این است که اعتراف و شکسته شدن حجاریان در زندان، «مرگ اصلاحات» است؛ حال آن‌که «اصلاحات مرد، زنده‌باد اصلاحات». قلم سعید، که با آن «جمهوریت، افسون‌زدایی از قدرت» را نگاشت، در هیچ نقد و مناظره‌ای عقب ننشست، مگر در زندان. پس گوارایشان باد که بزرگ‌ترین افتخارشان این باشد که سعید را در زندان شکستند.

. . . جناب گالیله پایش را به‌آرامی و به‌گونه‌ای که شاکیان و قاضیان متوجه نشوند، به زمین کوبید و زیر لب گفت:«ای زمین! همچنان، گرد خورشید به گردش خودت ادامه بده.». . .

و آن‌گاه که روح استالین شاد می‌شود؛ سالگرد اعترافات، مبارک.

در پي رايزني‌هاي انجام شده از سوي اعضاي هيأت مؤسس بنياد بازشناسي لارستان كهن، به‌ويژه آقايان دكتر جمشيد جعفرپور، دكتر بهزاد مريدي، فرماندار لارستان (منصور محتاجي)، ریيس شوراي اسلامي شهر لار (ابوطالب روئينا)، علي‌اكبر عطاري و عبدالمحمد بابايي، دستور راه‌اندازي و بهره‌برداري راديو لارستان، از سوي رياست سازمان صداوسيما صادر گرديد.

به ثمر رسيدن اين تلاش، در راستاي اهداف ذكر شده، در قطعنامه‌ی همايش بين‌المللي زبان‌شناسي و مردم‌شناسي لارستان بود. تأسيس راديو لارستان، مي‌تواند نقطه‌ی عطفي در توسعه‌ی فرهنگ لارستان و بازشناسي هويت جنوب باشد.

همه با هم برای ایران . . .

یک سالگی ۲۲ خردادماه مبارک باد . . .

ممد بهتر که نیستی ببینی چی می‌خواستید؛ چی شده.

ممد رفتی بهشت، ولی جات خالیه ،

آخه زندگی اینجا، خوب و عالیه . . .

   13 سال پیش در چنین روزی، فصل تازه‌ای از تاریخ ایران گشوده شد. آن زمان، خاتمی با شعار آزادی آمد، ولی شعارش، هنوز دستمایه‌ی هر کس و ناکسی نشده‌بود. آن زمان آیت‌الله مهدوی‌کنی می‌گفت: «حدس می‌زنیم نظر مقام رهبری به آقای ناطق نوری است.» آن زمان، حمایت فریده مصطفوی، دختر آیت‌الله خمینی و 16 وزیر کابینه‌ی میرحسین موسوی از ناطق نوری، تیتر اول روزنامه‌ی ابرار بود. آیت‌الله کروبی، شور و نشاط انتخاباتی در جامعه را از برکات حضور آقای خاتمی می‌دانست. آیت‌الله ناطق نوری که خود را رییس‌جمهور می‌دانست، می‌گفت:«افتخار خدمت به این مردم را، لحظه‌ای از کف نخواهم داد.» آن زمان، محمود احمدی‌نژاد نبود؛ فضای انتخابات هم هنوز کثیف نشده‌بود. آن زمان، نه خاتمی عکس همسر ناطق‌نوری را به مردم نشان داد، و نه ناطق‌نوری عکس همسر خاتمی را. بیابان ایران، خس و خاشاک نداشت. آن زمان، روزنامه‌ی همشهری،تیتر زد:

خاتمی 000/000/20